چه بخواهیم و چه نخواهیم ما وارث انقلابی هستیم که امام خمینی، این خلف صالح اولیا و انبیای الهی که هنوز قدر و شأن و ارجش بر ما پوشیده است، بنیان گذاشت و مردم ایران به تبع ایشان و با اعتماد به آنچه می‌خواست و می‌طلبید، در راه محقق کردن آن کوشیدند و در یوم‌الله ۲۲ بهمن ۵۷ موفق به این کار شدند.

تمامی آنچه حضرت امام از دریچه¬‌ی حکمت تأویلی خویش می‌دید، به‌درستی بر ما آشکار نیست. و شاید به همین دلیل بود که در اواخر حیات ایشان و در سال‌های بعد از آن، بسیاری از دستاوردهای انقلاب، مورد نقد و جرح و تعدیل برخی دوستان دیروز انقلاب واقع شد و کار به جایی رسید که امروز گرفتار آنیم:

شیطانی را که حضرت امام از در رانده بود، بار دیگر از پنجره وارد خانه دل و عقل‌ها شده و عقل ادبار چوب نقد برداشته و مایملک این خانه را به حراج گذاشته است. یک بار دیگر «عقل غربی» سیطره یافته و وجود بشر را، در دایرهالمعارف خویش معنا کرده است. بی‌دردی و لذت‌پرستی، توجیه¬ی عقلایی یافته است و از میدان‌های ورزش تا کلاس‌های دانشگاه، رب‌النوع تمتع است که پرستیده می‌شود. «سکولاریسم و پلورالیسم»، مانیفست روشنفکران و مصلحان اجتماعی و بعل ذبوب جامعه¬‌ی امروز شده و «تکلیف شرعی» خرافه‌ای بازمانده از پیشینیان، بیش نیست. نه تنها اعمال و رفتار گذشته، که حتی خود امام(ره) هم با همین مبانی نقد و تفسیر می‌شود و در رهگذر این نقد، اشتباهات ایشان! به پسینیان گوشزد می‌شود: اشتباهاتی نه از آن دست که خود امام در صحیفه از آنها سخن می‌گوید، بلکه اشتباهاتی که امام «غیرمعصوم» ما متوجه آنها نبود و به دلیل عدم آزمودن تصورات و اراده‌اش به محک تجربه تاریخی، تصور درستی از آنها و وضع مطلوبی که در نظر آورده بود نداشت!

ما وارث چنین انقلابی هستیم. انقلابی که فاتحان لانه¬‌ی جاسوسی‌اش اغلب از رفتار گذشته‌ی خویش نادمند و «مجاهدان انقلابش» که در زمان حیات حضرت امام هم اعلام کرده بودند «شیعه‌¬ی تنوری» نیستند (و مقصودشان این بود که در زمان غیبت معصوم باید نتیجه هر کاری را که ولی از آنها می‌خواهد بدانند تا به آن دست بزنند) معترف به اشتباه در برخی عمل‌کردهای گذشته با تجدید نظرهایی در مبانی اعتقادی و عملی خویشند و انقلاب اسلامی سی سال پس از وقوع، هنوز درگیر اثبات الفبای تحقق خویش است و چندان باورمندی نمی‌یابد. گرد افسردگی و مرگ بر ذهن اندیشمندان انقلابی نشسته و باورمندان دیروز آن، بیمناک از تحقیر و تمسخر و ریشخند تجدید نظرطلبان، سودای هم‌خوان کردن فکر و اندیشه و عمل انقلابی دیروز، با ارزش‌های مسلم جامعه¬‌ی بشری‌اند که دموکراسی و حقوق بشر و آزادی و… است! انقلابی که طنین آن سی سال بعد از تحققش، اقصی‌نقاط آفریقا و آسیا و آمریکا و اروپا را به لرزه درآورده، در داخل با این سؤال روبه‌رو شده که «باید چه بشود که بفهمیم اشتباه کرده‌ایم؟» گویی «تجربیات تاریخی» صرفاً منحصر در وقایعی است که در غرب و طی این چهار قرن اخیر روی داده و ذیل دموکراسی و لیبرالیسم و سکولاریسم تعریف می‌شود و نه تجربه تاریخی پیروزی درخشان «حزب‌الله لبنان» علیه دشمن تا بن دندان مسلح و سفاکی چون اسرائیل، یا «بهار عربی» در مصر و تونس و بحرین و لیبی و یمن و افزونی کلونی‌های انقلابی و اسلامی فرزندان حقیقی امام(ره) در اقصی‌نقاط عالم. بگذریم از آنکه امام و انقلابش تاریخ‌ساز بودند، نه ذیل تاریخ، و باور دینی ما متضمن این معناست که تحول در نفوس است که تغییر دوره‌ای تاریخی را به همراه دارد.

این روزها تنها سرمایه بجامانده برای این انقلاب مردمند: مردمی که اگرچه بر دین عجائزند و چیزی از تفکر مابعدالطبیعی امروز نمی‌دانند، اما به مدد حجت باطنی خویش که عقل اقبال است، در اعتقاد خویش ثابتند و حتی اگر نتوانند برهانی فلسفی بر اعتقاد خویش اقامه کنند، باز گوهری چون امام را با زیور بدلی روشنفکرانی که همه چیز را با محک «علم» کوته‌بین و کوتاه‌پسند امروزی می‌سنجند، اشتباه نمی‌گیرند.

در این احوال شاید به جای تجدید نظر در مبانی انقلاب، بیشتر محتاج تجدید نظر در مبانی اعتقادی خویش باشیم. چرا که گویی این مبانی در نظر ما و به مرور زمان طی این سی سال، دیگرگون شده. با عقل امروزی، بیم آن هست که چند صباحی دیگر، از امام و صحیفه‌اش که نازله‌¬ی چندین و چندباره قرآن در عصر ماست، چیزی فهم نشود. چنانکه بارقه‌های آن، از همان سال ۶۷ هم هویدا بود و مسئولان ما اشارات ایشان را درباره سلمان رشدی درنیافتند و با بی‌اعتنایی عملی به حکم ایشان، کار به جایی رسیده که امروز هر پتیاره‌ای، کاریکاتور معصومین(علیهم¬السلام) را می‌کشد و قرآن می‌سوزاند.

راهنما و دلیل ما در این راه، تنها و تنها متفکرانی هستند که به‌جان، قدم در راه شناخت غرب و انقلاب اسلامی گذاشته‌اند و بعد از آنکه خود از این مهلکه¬‌ی دشوار، به سلامت جسته‌اند؛ اثری، از راه رفته پشت سر گذاشته‌اند.

سیدمرتضی آوینی، شاگرد آن امام نازنین و پرورده این چنین انقلابی است. کسی که غرب را به جان آزموده و از آن برگذشته بود: اعجوبه‌ای که به این مقدار اکتفا نکرد و قدم در راهِ تفصیلِ اجمالی گذاشت که امام آن را مشخص کرده بود. او از معدود متفکرانی است که درست مثل خود امام، هرچه می‌گذرد، افسوس نبودنش بیشتر جان عاشقان حقیقی امام و انقلابش را می‌آزارد. با این همه صد شکر که او ماحصل سلوک خویش را به‌تفصیل و با مهارتی ستودنی نوشته و در قالب آثار مکتوب خود به یادگار گذاشته است. این تحفه، برای کسانی که می‌خواهند گنج انقلابی را که امام برایشان به یادگار گذاشت بیایند، در حکم نقشه‌ی راه است. نقشه‌ای که اسرار و رموز اشارات امام را دریافته و به ما باز می‌شناساند. اشاراتی که امام خود نیز آنها را از عقل کل و اوصیای او، ائمه معصومین(علیهم‌السلام)، فرا گرفته بود.

طرح مطالعاتی نسیم حیات

شاید این مطالب برای شما جالب باشند !

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *